เป็นคนจริงจังและก็จริงใจมากเกินไปกับชีวิต

ความรักบางทีเราอาจมองว่าเป็นสิ่งสวยงาม
แต่เมื่อถึงยามเจ็บปวดหล่ะก็แทบจะวิ่งหนีให้ไกลจากความรักเลยแหละ แปลกนะทำไมคนที่เรารักเขากลับไม่รักเราแต่คนที่เราไม่รักเขากลับรักเราโลกนี้มีอะไรหลายอย่างที่เราต้องเรียนรู้ บางทีการเจ็บปวดมันสอนให้เราได้รู้
ว่า............การที่เรารักใครซักคนมันยากนะกับการลืม ยากนะกับการไม่ให้จดจำ และยิ่งกว่านั้นเจ็บมากในเมื่อเขาปฎิเสธรักจากเราเพราะเขาไม่ได้รักเราเขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว แม้ว่าการทำดีแค่ไหนมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจเขาให้มารักเรา เราเป็นเพียงแค่ส่วนเกินของเขาที่ไม่ใช่คนสำคัญ ยิ่งเจ็บยังไงก็ตัดใจจากเธอไม่ได้ซักที เรามันโง่เองแหละที่ไปรักเขาคนนั้นเพราะขาดการยับยั้งชั่งใจเรื่องถึงได้เป็นแบบนี้ ต่อไปเราจะทำยังไงดี ปัญหามีไว้แก้ไขแต่ทำไมน้อความรักแก้เท่าไหร่ก็ไม่ได้ซักที
เพราะรักรักแต่เธอคนเดียว
ท่องคำว่าทำใจในเมื่อระหว่งเรากับเขามันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
หรือว่าเราคงต้องหนีๆไปให้ไกลสุดขอบฟ้า เมื่อถึงวันที่ทนไม่ไหวเราต้องเป็นฝ่ายลาไกล ลาๆๆๆทุกสิ่งทุกอย่างทิ้งไว้แต่ความว่างเปล่า ลาอนาคตที่เคยวาดฝันไว้ ลาจากคนที่เรารักมากที่สุดในชีวิต ลาไกลๆๆๆๆลาไปในที่ๆเราไม่ต้องเจอกันอีก
จะได้ไม่เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนทุกวัน เคยบอกกับตัวเองเสมอว่าจะเข้มแข็งจะไม่อ่อนแอจะไม่ร้องไห้ แต่ทำยังไงก็ทำไม่ได้ซักทีมันยิ่งทำให้ทุกทนทรมารใจเหลือเกิน เจ็บๆๆๆๆๆๆเท่าไหร่ก็ไม่ชินทำทุกอย่างเพื่อที่เขาจะไม่ลำบากใจ ทั้งๆๆที่ตัวเองแทบจะขาดใจตายภายนอกอาจดูสดใส แต่ใครจะรู้บ้างว่าภายในบอบช้ำเหลือเกิน กล้ำกลืนฝืนทนต่อหน้าเธอว่ามันไม่มีอะไร แต่เธอเคยรู้บ้างไหมว่าฉันจะตายอยู่แล้ว
ช่างเหอะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละเราจะไปเองๆๆจะยอมหนีใจตัวเองหนีๆๆไปให้ไกลๆๆๆ
ลาก่อน...............